ఒక చెరువులో కంబుగ్రీవుడు అనే తాబేలు ఉండేది. రెండు హంసలు దానికి ప్రాణ స్నేహితులు.
ఒక వేసవిలో వానలు పడలేదు. చెరువు ఎండిపోవడం మొదలైంది. “మనం ఎగిరి వేరే చెరువుకు వెళ్ళిపోవాలి,” అన్నాయి హంసలు. “కానీ నువ్వు మాతో ఎలా వస్తావు?”
తాబేలుకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. “మీరిద్దరూ ఒక కర్రను ముక్కులతో పట్టుకోండి. నేను కర్ర మధ్యలో నోటితో కరుచుకుంటాను. అప్పుడు మీరు నన్ను మోసుకెళ్ళొచ్చు!”
“మంచి ఉపాయం,” అన్నాయి హంసలు. “కానీ నువ్వు నోరు తెరవకూడదు, ఒక్కసారి కూడా!” తాబేలు సరే అని మాట ఇచ్చింది.
పైకి, ఇంకా పైకి ఎగిరాయి — పొలాల మీదుగా, ఊళ్ళ మీదుగా. కింద ఉన్న జనం వేలు పెట్టి చూపిస్తూ నవ్వారు. “అదిగో చూడండి! రెండు పక్షులు కర్రకు తాబేలును వేలాడదీసి మోసుకెళ్తున్నాయి!”
“మీ పని మీరు చూసుకోండి!” అని అనాలనిపించింది తాబేలుకు. మాట్లాడటానికి నోరు తెరిచింది —
— అంతే, నోట్లోంచి కర్ర జారిపోయింది! తాబేలు కిందకి, కిందకి, నేల దాకా పడిపోయింది. అదృష్టం కొద్దీ మెత్తటి గడ్డివాము మీద పడింది. కానీ దాని స్నేహితులు అది లేకుండానే ఎగిరి వెళ్ళిపోవలసి వచ్చింది.
నీతిమాట్లాడే ముందు ఆలోచించాలి — కొన్నిసార్లు మౌనంగా ఉండటమే తెలివి.
దీని గురించి మాట్లాడుకుందాం: జనం నవ్వినప్పుడు తాబేలు ఏం చేసి ఉండాల్సింది?
