ಒಂದು ಕಾಡನ್ನು ಭಾಸುರಕ ಎಂಬ ಕ್ರೂರ ಸಿಂಹ ಆಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಪ್ರತಿದಿನ ತಾನು ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಹೆದರಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಸಿಂಹದ ಬಳಿ ಹೋದವು. “ಮಹಾರಾಜ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಗುಹೆಯಲ್ಲೇ ಇರಿ. ದಿನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಬರುತ್ತೇವೆ,” ಎಂದವು. ಸಿಂಹ ಒಪ್ಪಿತು.
ಒಂದು ದಿನ ಪುಟ್ಟ ಮೊಲದ ಸರದಿ ಬಂತು. ಅದಕ್ಕೆ ಭಯವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅದು ತುಂಬಾ ಜಾಣ. ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆದು, ತುಂಬಾ ತಡವಾಗಿ ಸಿಂಹದ ಬಳಿ ಬಂತು.
“ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ತಡ?” ಎಂದು ಹಸಿದ ಸಿಂಹ ಗರ್ಜಿಸಿತು.
“ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಮಹಾರಾಜ,” ಎಂದಿತು ಮೊಲ. “ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸಿಂಹ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಯಿತು. ಈ ಕಾಡಿನ ನಿಜವಾದ ರಾಜ ತಾನೇ ಅಂತೆ!”
“ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರಾಜನೇ?” ಎಂದು ಸಿಂಹ ಕೋಪದಿಂದ ಗುರುಗುಟ್ಟಿತು. “ಅವನನ್ನು ಈಗಲೇ ನನಗೆ ತೋರಿಸು!”
ಮೊಲ ಸಿಂಹವನ್ನು ಒಂದು ಆಳವಾದ ಬಾವಿಯ ಬಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. “ಅವನು ಇದರೊಳಗೇ ಇರುತ್ತಾನೆ,” ಎಂದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿತು. ಸಿಂಹ ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿತು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೋಪಗೊಂಡ ತನ್ನದೇ ಮುಖ ಕಾಣಿಸಿತು. ಸಿಂಹ ಗರ್ಜಿಸಿತು. ಬಾವಿಯೂ ತಿರುಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿತು.
ಆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಿಂಹದ ಜೊತೆ ಹೋರಾಡಲು ಸಿಂಹ ಬಾವಿಗೆ ಹಾರಿತು. ಮತ್ತೆ ಅದು ಹೊರಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮೊಲ ಮನೆಗೆ ಓಡಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕಿದವು.
ನೀತಿಶಕ್ತಿಗಿಂತ ಯುಕ್ತಿ ಮೇಲು.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಏನು ಕಾಣಿಸಿತು?
