கம்புகிரீவன் என்ற ஆமை ஓர் ஏரியில் வாழ்ந்து வந்தது. அதற்கு இரண்டு உயிர் நண்பர்கள் இருந்தார்கள் — இரண்டு அன்னங்கள்.
ஒரு கோடைக்காலத்தில் மழையே பெய்யவில்லை. ஏரி வற்றத் தொடங்கியது. “நாம் வேறு ஏரிக்குப் பறந்து போக வேண்டும்,” என்றன அன்னங்கள். “ஆனால் நீ எப்படி எங்களோடு வருவாய்?”
ஆமைக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. “ஒரு குச்சியின் இரண்டு முனைகளையும் நீங்கள் அலகுகளால் பிடித்துக்கொள்ளுங்கள். நடுவில் நான் வாயால் கவ்விக்கொள்கிறேன். நீங்கள் என்னைத் தூக்கிக்கொண்டு போகலாம்!”
“நல்ல யோசனை,” என்றன அன்னங்கள். “ஆனால் நீ வாயைத் திறக்கவே கூடாது. ஒரு தடவை கூட!” ஆமையும் சத்தியம் செய்தது.
மேலே, மேலே அவை பறந்தன — வயல்களின் மேலே, கிராமங்களின் மேலே. கீழே இருந்த மக்கள் கை காட்டிச் சிரித்தார்கள். “அங்கே பாருங்கள்! இரண்டு பறவைகள் ஓர் ஆமையைக் குச்சியில் தூக்கிப் போகின்றன!”
“உங்கள் வேலையைப் பாருங்கள்!” என்று சொல்ல ஆமைக்கு ஆசை. பேசுவதற்காக அது வாயைத் திறந்தது —
— குச்சியிலிருந்து பிடி நழுவியது! ஆமை கீழே, கீழே, தரை வரை விழுந்தது. நல்ல வேளையாக, அது ஒரு மென்மையான வைக்கோல் போரில் விழுந்தது. ஆனால் அதன் நண்பர்கள் அது இல்லாமலேயே பறந்து போக வேண்டியதாயிற்று.
நீதிபேசும் முன் யோசி. சில நேரம் அமைதியாக இருப்பதே புத்திசாலித்தனம்.
பேசிப் பார்ப்போம்: மக்கள் சிரித்தபோது ஆமை என்ன செய்திருக்க வேண்டும்?
