ఒక పాత బావిలో కప్పల పెద్ద కుటుంబం ఉండేది. వాటి రాజు గంగదత్తుడు. అతను చిరచిరలాడే మొహంతో ఉన్న ఒక బొద్దు పచ్చ కప్ప. మిగతా కప్పలు తనతో వాదిస్తే అతనికి అస్సలు నచ్చేది కాదు.
ఒక రోజు గంగదత్తుడు తన చుట్టాల్లో కొన్ని కప్పలతో పెద్ద గొడవ పడ్డాడు. ఎంత కోపం వచ్చిందంటే, బావిలోంచి పైకి ఎక్కి బయటికి వచ్చేశాడు. “వాళ్ళకు బుద్ధి చెప్పేవాళ్ళను వెతుకుతాను!” అని బెకబెకమన్నాడు.
నేలలోని ఒక కన్నం దగ్గర అతనికి ప్రియదర్శనుడు అనే పొడవాటి, మెరిసే పాము కనిపించింది. “పామూ,” అన్నాడు రాజు, “నా బావికి వచ్చి, నాతో వాదించే కప్పల పని పట్టు.”
పాముకు నోరూరింది. “ఎంత మంచి ఆలోచన!” అని బుసకొట్టింది. గంగదత్తుడు దారి చూపించాడు. పాము జారుకుంటూ బావిలోకి దిగి, ఒక గట్టు మీద చుట్ట చుట్టుకుని కూర్చుంది.
మొదట్లో పాము చుట్టాలను తరిమేసింది. రాజు సంతోషపడ్డాడు. కానీ పాముకు ఇంకా ఆకలిగానే ఉంది. త్వరలోనే అది అన్ని కప్పల మీదా, రాజు సొంత స్నేహితుల మీద కూడా కాటు వేయడానికి దూకసాగింది.
“ఆగు!” అని అరిచాడు గంగదత్తుడు. “వాళ్ళు నా స్నేహితులు!” పాము ఇకిలించింది అంతే. “ఇప్పుడు నేను ఇక్కడే ఉంటాను,” అని బుసకొట్టింది. “నాకు రోజూ బోలెడంత ఆకలేస్తుంది.”
కప్పల రాజు గెంతుకుంటూ తన చుట్టాల దగ్గరికి వెళ్ళాడు. “పామును ఇక్కడికి తీసుకురావడం నా తప్పు. నన్ను క్షమించండి. ఈ రాత్రే మనమందరం కలిసి వెళ్ళిపోదాం!” కప్పలు చప్పుడు చేయకుండా, ఒక్కొక్కటిగా గోడ ఎక్కి పైకి వచ్చేశాయి.
అవి గెంతుతూ గెంతుతూ వెళ్ళి, తామరాకులతో నిండిన ఎండ పడే ఒక కొత్త చెరువును కనుక్కున్నాయి. అక్కడ బావిలో పాము లేచి చూస్తే, ఒంటరిగా మిగిలిపోయింది. కప్పలు మళ్ళీ స్నేహితులై, సంతోషంగా బెకబెకమంటూ పాట పాడాయి.
నీతిగొడవ తీర్చుకోవడానికి ఆపదను కొని తెచ్చుకోకూడదు. స్నేహితులతో మాట్లాడి సర్దుకోవాలి.
దీని గురించి మాట్లాడుకుందాం: పామును బావికి తీసుకురావడం ఎందుకు మంచి ఆలోచన కాదు? దానికి బదులు కప్పల రాజు ఏం చేసి ఉండొచ్చు?



