खूप खूप वर्षांपूर्वी अयोध्या नगरीत दशरथ राजा राहत होता. त्याला चार मुलगे होते. सगळ्यात मोठा होता प्रेमळ आणि शूर राम.
राम आपल्या भावांबरोबर मोठा झाला. लक्ष्मण, भरत आणि शत्रुघ्न हे त्याचे भाऊ. ते एकत्र खेळायचे, एकत्र शिकायचे आणि नेहमी सगळं वाटून घ्यायचे.
एके दिवशी राम आणि लक्ष्मण एका ज्ञानी गुरूंबरोबर मिथिला नगरीला गेले. तिथे सीता नावाची एक राजकन्या राहत होती.
सीतेचे बाबा जनक राजा यांच्याकडे भगवान शिवाचं एक भलंमोठं धनुष्य होतं. ते म्हणाले, “जो कोणी हे धनुष्य उचलेल, त्याच्याशी सीतेचं लग्न होईल.” खूप बलवान राजांनी प्रयत्न केला. पण कुणालाच ते जागचं हलवताही आलं नाही.
मग राम पुढे आला. त्याने ते धनुष्य पिसासारखं सहज उचललं. त्याने दोरी ओढली आणि कडाड! ते मोठं धनुष्य मधोमध मोडलं. सगळे थक्क झाले.
सीतेने हसून रामाच्या गळ्यात फुलांचा हार घातला. राम आणि सीतेचं लग्न झालं. सगळ्या नगरीने गाणी गाऊन आणि दिवे लावून आनंद साजरा केला.
तात्पर्यखरी ताकद सौम्य आणि प्रेमळ असते.
चला, गप्पा मारूया: राम खूप ताकदवान होता, पण तो सौम्यही होता. तुला ताकदवान आणि सौम्य कसं होता येईल?
