एका छोट्या चिमणीने आणि तिच्या जोडीदाराने झाडाच्या एका खालच्या फांदीवर घरटं बांधलं. त्यात त्यांची छोटी छोटी ठिपकेदार अंडी होती.
एका उन्हाळी दुपारी एक गर्विष्ठ हत्ती धम-धम करत आला. वारा घेण्यासाठी त्याने फांदी ओढली, आणि घरटं जमिनीवर पडलं. सगळी अंडी फुटली.
चिमणी रडत राहिली. “त्याने साधी माफीसुद्धा मागितली नाही,” ती हुंदके देत म्हणाली. “पण एक छोटीशी चिमणी हत्तीचं काय करणार?”
तिचे मित्र मदतीला आले: एक सुतारपक्षी, एक गुणगुणणारी माशी आणि एक मोठा हिरवा बेडूक. सुतारपक्षी म्हणाला, “एकेकटे आपण लहान आहोत, पण एकत्र आलो तर ताकदवान आहोत.”
आधी माशी हत्तीच्या कानांभोवती गोल गोल गुणगुणली. “गुं! गुं!” हत्तीने डोकं हलवलं आणि डोळे घट्ट मिटले.
मग सुतारपक्षी कधी एका झाडावर, कधी दुसऱ्या झाडावर टक-टक-टक करू लागला. हत्ती इकडे तिकडे वळत राहिला आणि रस्ता चुकला.
आता बेडूक एका चिखलाच्या खड्ड्याच्या कडेला बसून ओरडला, “डराँव! डराँव!” तहानलेल्या हत्तीला वाटलं, “जिथे बेडूक, तिथे पाणी!” तो आवाजाकडे गेला आणि — धप्प! — खोल चिखलात घसरला.
तो अडकला! “वाचवा!” तो चीत्कारला. “माफ करा, मी फार निष्काळजीपणा केला!” मित्रांनी इतर हत्तींना बोलावलं आणि त्यांनी त्याला बाहेर ओढलं. त्या दिवसापासून तो जंगलात अगदी जपून चालू लागला.
तात्पर्यलहान लहान मित्रही एकत्र आले तर मोठी कामं करू शकतात.
चला, गप्पा मारूया: प्रत्येक मित्राने काय केलं? असं कोणतं काम आहे जे तू मित्रांबरोबर करू शकतोस, पण एकट्याने नाही?



