ഒരു കുഞ്ഞിക്കുരുവിയും അവളുടെ ഇണയും ഒരു മരത്തിന്റെ താഴ്ന്ന കൊമ്പിൽ കൂടുകെട്ടി. അതിൽ അവരുടെ കുഞ്ഞു പുള്ളിമുട്ടകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ചൂടുള്ള ഉച്ചയ്ക്ക് അഹങ്കാരിയായ ഒരു ആന ധം-ധം എന്ന് നടന്നുവന്നു. കാറ്റുകൊള്ളാനായി അവൻ കൊമ്പ് വലിച്ചു, കൂട് നിലത്തുവീണു. മുട്ടകളെല്ലാം പൊട്ടിപ്പോയി.
കുരുവി കരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. “അവൻ ഒരു ക്ഷമപോലും പറഞ്ഞില്ല,” അവൾ തേങ്ങി. “പക്ഷേ ഒരു കുഞ്ഞിക്കിളി ആനയെ എന്ത് ചെയ്യാനാ?”
അവളുടെ കൂട്ടുകാർ സഹായത്തിനെത്തി: ഒരു മരംകൊത്തി, മൂളിപ്പറക്കുന്ന ഒരു ഈച്ച, ഒരു വലിയ പച്ചത്തവള. “ഒറ്റയ്ക്ക് നമ്മൾ ചെറുതാണ്,” മരംകൊത്തി പറഞ്ഞു, “പക്ഷേ ഒരുമിച്ചാൽ നമ്മൾ ശക്തരാണ്.”
ആദ്യം ഈച്ച ആനയുടെ ചെവികൾക്കു ചുറ്റും വട്ടംചുറ്റി മൂളി. “മ്മ്മ്! മ്മ്മ്!” ആന തല കുടഞ്ഞ്, കണ്ണുകൾ മുറുക്കിയടച്ചു.
പിന്നെ മരംകൊത്തി ഒരിക്കൽ ഒരു മരത്തിലും ഒരിക്കൽ മറ്റൊരു മരത്തിലും ടക്-ടക്-ടക് എന്ന് കൊത്തി. ആന അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും തിരിഞ്ഞ് വഴിതെറ്റി.
ഇനി തവള ഒരു ചെളിക്കുഴിയുടെ വക്കത്തിരുന്ന് “പേക്രോം! പേക്രോം!” എന്ന് കരഞ്ഞു. ദാഹിച്ചിരുന്ന ആന വിചാരിച്ചു, “തവളയുള്ളിടത്ത് വെള്ളമുണ്ടാകും!” ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് നടന്ന് — പ്ധും! — ആഴമുള്ള ചെളിയിലേക്ക് തെന്നിവീണു.
അവൻ കുടുങ്ങിപ്പോയി! “രക്ഷിക്കണേ!” അവൻ ചിന്നംവിളിച്ചു. “എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ, ഞാൻ വളരെ അശ്രദ്ധനായിരുന്നു!” കൂട്ടുകാർ മറ്റ് ആനകളെ വിളിച്ചു, അവർ അവനെ വലിച്ചുകയറ്റി. അന്നുമുതൽ അവൻ കാട്ടിൽ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ നടന്നു.
ഗുണപാഠംകുഞ്ഞു കൂട്ടുകാർക്കും ഒരുമിച്ചാൽ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: ഓരോ കൂട്ടുകാരനും എന്ത് ചെയ്തു? ഒറ്റയ്ക്കല്ലാതെ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം മാത്രം നിനക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കാര്യം ഏതാണ്?



