एक भुकेला कोल्हा एका जुन्या, ओसाड युद्धभूमीजवळ अन्न शोधत होता. झाडांमधून वारा सळसळत होता.
अचानक त्याला एक विचित्र आवाज ऐकू आला. ढम! ढम! कोल्हा जागच्या जागी थिजला. त्याला वाटलं, “नक्कीच एखादा प्रचंड राक्षस असणार!”
त्याच्या पायांना पळून जावंसं वाटत होतं. पण तो स्वतःला म्हणाला, “थांब. पळण्याआधी हे खरं काय आहे ते तरी पाहू.”
अगदी हळूहळू, झुडपांमागे लपत लपत, तो जवळ गेला.
तिथे एका झाडाखाली एक मोठा ढोल पडला होता, जो सैनिक मागे सोडून गेले होते. वारा आला की एक फांदी झुलून त्यावर आपटायची. ढम! ढम!
कोल्हा हसला. “म्हणजे हा माझा राक्षस! फक्त एक ढोल आणि एक फांदी.” त्याने पंजाने ढोल वाजवला: ढम, ढम.
मग त्याने इकडे तिकडे हुंगलं, आणि सैनिक विसरून गेलेली अन्नाची एक पिशवी त्याला सापडली. त्याने आनंदाने पोटभर खाल्लं, आणि आपण पळून गेलो नाही याचा त्याला आनंद झाला.
तात्पर्यमोठ्या आवाजाला घाबरू नका. आधी ते खरं काय आहे ते शोधा.
चला, गप्पा मारूया: तू कधी एखाद्या आवाजाला घाबरला आहेस का? तो खरं तर कसला आवाज होता?



