एका जंगलात भासुरक नावाचा एक भयंकर सिंह राज्य करत होता. तो रोज खूप प्राण्यांची शिकार करायचा — त्याला खाता येतील त्यापेक्षाही जास्त.
घाबरलेल्या प्राण्यांनी त्याच्याशी एक करार केला. “महाराज, तुम्ही तुमच्या गुहेतच राहा,” ते म्हणाले. “आमच्यातला एक प्राणी रोज स्वतः तुमच्याकडे येईल.” सिंहाने ते मान्य केलं.
एके दिवशी एका छोट्या सशाची पाळी आली. तो घाबरला होता, पण तो खूप हुशारही होता. तो हळूहळू चालत गेला आणि सिंहाकडे खूप उशिरा पोहोचला.
“इतका उशीर का केलास?” भुकेला सिंह गरजला.
“माफ करा, महाराज,” ससा म्हणाला. “वाटेत मला दुसऱ्या एका सिंहाने अडवलं. तो म्हणतो, या जंगलाचा खरा राजा तोच आहे!”
“दुसरा राजा?” सिंह गुरगुरला. “मला आत्ताच्या आत्ता त्याच्याकडे घेऊन चल!”
ससा त्याला एका खोल विहिरीजवळ घेऊन गेला. “तो इथे आत राहतो,” तो हळूच म्हणाला. सिंहाने आत डोकावून पाहिलं, तर पाण्यात त्याला स्वतःचाच रागीट चेहरा दिसला. तो गरजला, तशी विहिरीतूनही गर्जना परत आली.
त्या दुसऱ्या सिंहाशी लढायला सिंहाने विहिरीत उडी मारली — आणि तो पुन्हा कधीच बाहेर आला नाही. ससा पळत पळत घरी आला, आणि जंगलातले सगळे प्राणी सुखाने राहू लागले.
तात्पर्यबळापेक्षा बुद्धी श्रेष्ठ असते.
चला, गप्पा मारूया: सिंहाला विहिरीत खरं तर काय दिसलं होतं?
