ఒక అడవిని భాసురకుడు అనే క్రూరమైన సింహం పాలించేది. అది రోజూ తను తినగలిగే దానికంటే ఎన్నో ఎక్కువ జంతువులను వేటాడేది.
భయపడిన జంతువులన్నీ కలిసి సింహం దగ్గరికి వెళ్ళాయి. “మహారాజా, మీరు మీ గుహలోనే ఉండండి. రోజుకు మాలో ఒకరు మీ దగ్గరికి వస్తాం,” అన్నాయి. సింహం ఒప్పుకుంది.
ఒక రోజు ఒక చిన్న కుందేలు వంతు వచ్చింది. దానికి భయం వేసింది. కానీ అది చాలా తెలివైనది. అది మెల్లమెల్లగా నడిచి, బాగా ఆలస్యంగా సింహం దగ్గరికి చేరింది.
“ఎందుకింత ఆలస్యం?” అని ఆకలితో ఉన్న సింహం గర్జించింది.
“క్షమించండి, మహారాజా,” అంది కుందేలు. “దారిలో ఇంకో సింహం నన్ను ఆపింది. ఈ అడవికి అసలైన రాజు తనేనట!”
“ఇంకో రాజా?” అని సింహం కోపంగా గుర్రుమంది. “వాడిని వెంటనే నాకు చూపించు!”
కుందేలు సింహాన్ని ఒక లోతైన బావి దగ్గరికి తీసుకెళ్ళింది. “వాడు ఇందులోనే ఉంటాడు,” అని మెల్లగా చెప్పింది. సింహం బావిలోకి తొంగి చూసింది. నీళ్ళలో కోపంతో ఉన్న తన ముఖమే కనిపించింది. సింహం గర్జించింది. బావి కూడా తిరిగి గర్జించింది.
ఆ ఇంకో సింహంతో పోట్లాడాలని సింహం బావిలోకి దూకింది. మళ్ళీ బయటికి రానే లేదు. కుందేలు ఇంటికి పరుగెత్తింది. అప్పటి నుంచి అడవిలోని జంతువులన్నీ హాయిగా, ప్రశాంతంగా జీవించాయి.
నీతిబలం కంటే బుద్ధి గొప్పది.
దీని గురించి మాట్లాడుకుందాం: సింహానికి బావిలో నిజంగా ఏం కనిపించింది?
