மீன்கள் நிறைந்த ஒரு குளத்தின் கரையில் ஒரு வயதான கொக்கு வாழ்ந்தது. மீன் பிடிக்க முடியாத அளவுக்கு அது மெதுவாகிவிட்டது, எப்போதும் பசியோடு இருந்தது.
அதனால் அது ஒரு திட்டம் போட்டது. கரையில் மிகவும் சோகமாக நின்றது. ஒரு நண்டு கேட்டது, “என்ன ஆச்சு, கொக்கு மாமா?”
கொக்கு பெருமூச்சு விட்டது, “மிக மோசமான செய்தி. இந்த ஆண்டு மழை பெய்யாது. இந்தக் குளம் வற்றிவிடும், நீங்கள் எல்லோரும் சேற்றில் மாட்டிக்கொள்வீர்கள்.”
மீன்கள் பயந்தன. “எங்களைக் காப்பாற்று!” என்று அழுதன. “மலைக்கு அந்தப் பக்கம் ஒரு பெரிய ஏரி இருக்கிறது,” என்றது கொக்கு. “உங்களை ஒவ்வொருவராக அங்கே கொண்டுபோக முடியும்.”
தினமும் அது ஒரு மீனை அலகில் கவ்விக்கொண்டு பறந்தது. ஆனால் எந்த ஏரிக்கும் கொண்டுபோகவில்லை. பிறகு தின்பதற்காக, பாறைகளுக்குப் பின்னால் ஒரு சிறிய குட்டையில் விட்டுவிட்டது.
ஒருநாள் நண்டு, “இப்போது என்னைக் கொண்டுபோ!” என்றது. கொக்கு நினைத்தது, “இன்று நண்டே இருக்கட்டும்.” நண்டு தன் கழுத்தைப் பிடித்துக்கொள்ள விட்டு, மேலே பறந்தது.
வானத்திலிருந்து நண்டு கீழே பார்த்தது. அங்கே ஏரியே இல்லை — பயந்த மீன்கள் நெருக்கியடித்த ஒரு சிறிய குட்டை மட்டுமே. “நீ எங்களை ஏமாற்றிவிட்டாய்!” என்று கத்தி, தன் வலிமையான கொடுக்குகளால் கொக்கின் கழுத்தை இறுக்கிப் பிடித்தது.
“ஐயோ! விடு!” என்று கொக்கு அலறியது. “ஒவ்வொரு மீனையும் வீட்டுக்குத் திருப்பிக் கொண்டுபோனால்தான் விடுவேன்,” என்றது நண்டு. அப்படியே கொக்கு எல்லோரையும் குளத்துக்குத் திருப்பிக் கொண்டுவந்து, வெகுதூரம் பறந்துபோய் மீண்டும் வரவேயில்லை. கடைசியில் மழையும் பெய்தது.
நீதிகேட்பதையெல்லாம் நம்பாதே. நீயே சரிபார், உண்மையைப் பேசும் துணிச்சல் வேண்டும்.
பேசிப் பார்ப்போம்: நண்டுக்கு உண்மை எப்படித் தெரிந்தது? நீ அதன் இடத்தில் இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பாய்?



