ಮೀನುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಕೊಳದ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುದಿ ಕೊಕ್ಕರೆ ಇತ್ತು. ಮೀನು ಹಿಡಿಯಲಾಗದಷ್ಟು ನಿಧಾನವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು, ಯಾವಾಗಲೂ ಹಸಿದಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಒಂದು ಯೋಜನೆ ಮಾಡಿತು. ದಡದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ನಿಂತಿತು. ಒಂದು ಏಡಿ ಕೇಳಿತು, “ಏನಾಯಿತು, ಕೊಕ್ಕರೆ ಮಾಮ?”
ಕೊಕ್ಕರೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿತು, “ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿ. ಈ ವರ್ಷ ಮಳೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕೊಳ ಬತ್ತಿಹೋಗುತ್ತದೆ, ನೀವೆಲ್ಲಾ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ.”
ಮೀನುಗಳು ಹೆದರಿದವು. “ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡು!” ಎಂದು ಅತ್ತವು. “ಬೆಟ್ಟದ ಆಚೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸರೋವರ ಇದೆ,” ಎಂದಿತು ಕೊಕ್ಕರೆ. “ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಲ್ಲೆ.”
ಪ್ರತಿದಿನ ಅದು ಒಂದು ಮೀನನ್ನು ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಯಾವ ಸರೋವರಕ್ಕೂ ಒಯ್ಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ತಿನ್ನಲೆಂದು, ಬಂಡೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಏಡಿ, “ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು!” ಎಂದಿತು. ಕೊಕ್ಕರೆ ಯೋಚಿಸಿತು, “ಇವತ್ತು ಏಡಿಯೇ ಆಗಲಿ.” ಏಡಿಗೆ ತನ್ನ ಕತ್ತು ಹಿಡಿಯಲು ಬಿಟ್ಟು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರಿತು.
ಆಕಾಶದಿಂದ ಏಡಿ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಸರೋವರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ — ಹೆದರಿದ ಮೀನುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಂಡಿ ಮಾತ್ರ. “ನೀನು ನಮಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದೆ!” ಎಂದು ಕೂಗಿ, ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಕೊಂಡಿಗಳಿಂದ ಕೊಕ್ಕರೆಯ ಕತ್ತನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯಿತು.
“ಅಯ್ಯೋ! ಬಿಡು!” ಎಂದು ಕೊಕ್ಕರೆ ಕಿರುಚಿತು. “ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೀನನ್ನೂ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು ಏಡಿ. ಹಾಗೆ ಕೊಕ್ಕರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೊಳಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿ, ಬಹಳ ದೂರ ಹಾರಿಹೋಗಿ ಮತ್ತೆಂದೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಮಳೆಯೂ ಬಂತು.
ನೀತಿಕೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಂಬಬೇಡ. ನೀನೇ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೋ, ಸತ್ಯ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯವಿರಲಿ.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಏಡಿಗೆ ಸತ್ಯ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು? ನೀನು ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ?



