ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் உச்சியில் ஒரு காக்கை ஜோடி கூடு கட்டியது. அவை அங்கே மகிழ்ச்சியாக இருந்து, முட்டைகளிலிருந்து குஞ்சுகள் வரும் நாளுக்காகக் காத்திருந்தன.
ஆனால் அதே மரத்தின் அடியில் ஒரு புற்றில் ஒரு கருநாகம் வாழ்ந்தது. பெண் காகம் முட்டையிடும் ஒவ்வொரு முறையும், பாம்பு மரத்தில் ஏறி வந்து அவற்றை விழுங்கிவிடும்.
காகங்கள் மிகவும் வருந்தின. பெண் காகம் சொன்னது, “நாம் சிறியவர்கள், பாம்பு பெரியது. அதை நாம் எப்படித் தடுப்பது?”
அவை பறந்து தங்கள் புத்திசாலி நண்பனான நரியிடம் சென்றன. நரி எல்லாவற்றையும் கேட்டுவிட்டு, “பலம் போதாதபோது மூளையைப் பயன்படுத்து. கேள், என்னிடம் ஒரு யோசனை இருக்கிறது” என்றது.
மறுநாள் காலை அரசி அரண்மனை அருகிலுள்ள ஏரியில் குளிக்க வந்தாள். தன் மின்னும் தங்க மாலையைக் கழற்றிக் கரையில் வைத்தாள்.
பெண் காகம் கீழே பாய்ந்து வந்து மாலையை அலகில் எடுத்துக்கொண்டது. அரண்மனைக் காவலர்கள் பின்தொடர வேண்டும் என்பதற்காக, சத்தமாகக் கா-கா என்று கரைந்தபடி மெதுவாகப் பறந்தது.
அது மாலையை நேராகப் பாம்பின் புற்றுக்குள் போட்டது. காவலர்கள் நீண்ட கம்புகளுடன் ஓடி வந்து புற்றுக்குள் குத்தினார்கள். பயந்துபோன பாம்பு வெளியே வந்து காட்டுக்குள் வெகுதூரம் ஓடிப்போனது.
காவலர்கள் மாலையை அரசியிடம் திருப்பிக் கொடுத்தார்கள். பாம்பு மீண்டும் வரவேயில்லை. விரைவிலேயே காகங்களின் கூட்டில் குட்டிக் குஞ்சுகள் நிம்மதியாகக் கீச்சிட்டன.
நீதிபுத்திசாலித்தனமான யோசனை பெரிய பலத்தையும் வெல்லும்.
பேசிப் பார்ப்போம்: பெண் காகம் மாலையுடன் ஏன் மெதுவாகப் பறந்தது? உன்னால் வேறு ஒரு புத்திசாலித்தனமான யோசனை சொல்ல முடியுமா?



