చేపలతో నిండిన ఒక చెరువు ఒడ్డున ఒక ముసలి కొంగ ఉండేది. అది చేపలు పట్టలేనంత నెమ్మదిగా అయిపోయింది, ఎప్పుడూ ఆకలితో ఉండేది.
అందుకే అది ఒక పథకం వేసింది. ఒడ్డున చాలా దిగులుగా నిలబడింది. ఒక ఎండ్రకాయ అడిగింది, “ఏమైంది, కొంగ మామా?”
కొంగ నిట్టూర్చింది, “చాలా చెడ్డ వార్త. ఈ ఏడాది వర్షాలు పడవు. ఈ చెరువు ఎండిపోతుంది, మీరంతా బురదలో చిక్కుకుపోతారు.”
చేపలు భయపడ్డాయి. “మమ్మల్ని కాపాడు!” అని ఏడ్చాయి. “కొండ అవతల ఒక పెద్ద సరస్సు ఉంది,” అంది కొంగ. “మిమ్మల్ని ఒక్కొక్కరిగా అక్కడికి తీసుకెళ్ళగలను.”
రోజూ అది ఒక చేపను ముక్కున పట్టుకుని ఎగిరిపోయేది. కానీ ఏ సరస్సుకూ తీసుకెళ్ళలేదు. తర్వాత తినడానికి, రాళ్ళ వెనక ఒక చిన్న గుంటలో వదిలేసేది.
ఒకరోజు ఎండ్రకాయ, “ఈసారి నన్ను తీసుకెళ్ళు!” అంది. కొంగ అనుకుంది, “ఈరోజు ఎండ్రకాయే సరి.” ఎండ్రకాయ తన మెడ పట్టుకోనిచ్చి పైకి ఎగిరింది.
ఆకాశం నుంచి ఎండ్రకాయ కిందికి చూసింది. అక్కడ సరస్సే లేదు — భయపడిన చేపలతో కిక్కిరిసిన ఒక చిన్న గుంట మాత్రమే. “నువ్వు మమ్మల్ని మోసం చేశావు!” అని అరిచి, తన గట్టి కొండెలతో కొంగ మెడను బిగించి పట్టుకుంది.
“అయ్యో! వదులు!” అని కొంగ అరిచింది. “ప్రతి చేపనూ ఇంటికి తిరిగి చేర్చితేనే వదులుతా,” అంది ఎండ్రకాయ. అలా కొంగ అందరినీ చెరువుకు తిరిగి చేర్చి, చాలా దూరం ఎగిరిపోయి మళ్ళీ రాలేదు. చివరికి వర్షం కూడా పడింది.
నీతివిన్న ప్రతిదాన్నీ నమ్మవద్దు. నువ్వే స్వయంగా తెలుసుకో, నిజం చెప్పే ధైర్యం ఉండాలి.
దీని గురించి మాట్లాడుకుందాం: ఎండ్రకాయకు నిజం ఎలా తెలిసింది? నువ్వైతే ఏం చేసేవాడివి?



