ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರದ ಮೇಲೆ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಗೆ ಜೊತೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿತು. ಅವು ಅಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದು, ಮೊಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಮರಿಗಳು ಬರುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಅದೇ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹುತ್ತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕರಿ ಹಾವು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೆಣ್ಣು ಕಾಗೆ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹಾವು ಮರ ಹತ್ತಿ ಬಂದು ಅವುಗಳನ್ನು ನುಂಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಾಗೆಗಳು ತುಂಬಾ ದುಃಖಪಟ್ಟವು. ಹೆಣ್ಣು ಕಾಗೆ ಹೇಳಿತು, “ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರು, ಹಾವು ದೊಡ್ಡದು. ಅದನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ತಡೆಯುವುದು?”
ಅವು ಹಾರಿ ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಗೆಳೆಯ ನರಿಯ ಬಳಿ ಹೋದವು. ನರಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿ, “ಬಲ ಸಾಲದಿದ್ದಾಗ ಬುದ್ಧಿ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು. ಕೇಳಿ, ನನ್ನ ಬಳಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಇದೆ” ಎಂದಿತು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ರಾಣಿ ಅರಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಬಂದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದ ಹಾರವನ್ನು ತೆಗೆದು ದಡದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಳು.
ಹೆಣ್ಣು ಕಾಗೆ ಕೆಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಬಂದು ಹಾರವನ್ನು ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಅರಮನೆಯ ಕಾವಲುಗಾರರು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲಿ ಎಂದು, ಜೋರಾಗಿ ಕಾ-ಕಾ ಎನ್ನುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಾರಿತು.
ಅದು ಹಾರವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾವಿನ ಹುತ್ತದೊಳಗೆ ಹಾಕಿತು. ಕಾವಲುಗಾರರು ಉದ್ದದ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಓಡಿ ಬಂದು ಹುತ್ತದೊಳಗೆ ಚುಚ್ಚತೊಡಗಿದರು. ಹೆದರಿದ ಹಾವು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಬಹಳ ದೂರ ಓಡಿಹೋಯಿತು.
ಕಾವಲುಗಾರರು ಹಾರವನ್ನು ರಾಣಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದರು. ಹಾವು ಮತ್ತೆಂದೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬೇಗನೆ ಕಾಗೆಗಳ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಮರಿಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಚಿಲಿಪಿಲಿಗುಟ್ಟಿದವು.
ನೀತಿಜಾಣ ಉಪಾಯ ದೊಡ್ಡ ಬಲವನ್ನೂ ಸೋಲಿಸಬಲ್ಲದು.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಹೆಣ್ಣು ಕಾಗೆ ಹಾರದೊಂದಿಗೆ ಯಾಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಾರಿತು? ನೀನು ಇನ್ನೊಂದು ಜಾಣ ಉಪಾಯ ಯೋಚಿಸಬಲ್ಲೆಯಾ?



