एका मोठ्या वडाच्या झाडावर उंच ठिकाणी कावळा आणि कावळीने आपलं घरटं बांधलं. ते तिथे आनंदात होते आणि अंड्यांतून पिल्लं बाहेर येण्याची वाट पाहत होते.
पण त्याच झाडाच्या मुळाशी एका बिळात एक काळा साप राहत होता. कावळी जेव्हा जेव्हा अंडी घालायची, तेव्हा साप खोडावरून वर सरपटत यायचा आणि ती गिळून टाकायचा.
कावळे खूप दुःखी झाले. कावळी म्हणाली, “आपण लहान आहोत आणि साप मोठा आहे. आपण त्याला कसं थांबवणार?”
ते उडत आपल्या शहाण्या मित्राकडे, कोल्ह्याकडे गेले. कोल्ह्याने सगळं ऐकलं आणि म्हणाला, “ताकद कमी पडत असेल, तर डोकं वापरा. ऐका, माझ्याकडे एक युक्ती आहे.”
दुसऱ्या दिवशी सकाळी राणी राजवाड्याजवळच्या तलावात स्नानाला आली. तिने आपला चमचमणारा सोन्याचा हार काढून काठावर ठेवला.
कावळीने झेप घेतली आणि हार चोचीत उचलला. ती मोठ्याने काव-काव करत हळूहळू उडाली, म्हणजे राजवाड्याचे पहारेकरी तिच्या मागे येऊ शकतील.
तिने हार थेट सापाच्या बिळात टाकला. पहारेकरी लांब काठ्या घेऊन धावत आले आणि बिळात काठ्या घालू लागले. घाबरलेला साप बाहेर पडला आणि पळत जंगलात खूप दूर निघून गेला.
पहारेकऱ्यांनी हार राणीला परत नेऊन दिला. साप पुन्हा कधीच परत आला नाही, आणि लवकरच कावळ्यांच्या घरट्यात छोटी छोटी पिल्लं सुखाने चिवचिव करू लागली.
तात्पर्यहुशार युक्ती मोठ्या ताकदीलाही हरवू शकते.
चला, गप्पा मारूया: कावळी हार घेऊन हळूहळू का उडाली? तुला आणखी एखादी हुशार युक्ती सुचते का?



